Wanneer neem je die beslissing?

Het persoonlijke verhaal van Rosa:

Bijna 18 jaar geleden wandelde er een wit bolletje ons leven in.
Zo onder de geparkeerde auto's op straat door, recht in onze armen in Rijssen.
Jedeke: ze bleef bij ons en ging nooit meer weg.
Mijn moeder was toendertijd ernstig ziek.
Jedeke kwam als een godsgeschenk.

Twee weken geleden, zat ekster op een tak van een boom voor mijn huis. Hier in Amsterdam.
Hij kwetterde er op los. Ik zei wat tegen ekster en ekster antwoordde terug.

Jedeke (Jedeledeetje) voelde zich de laatste tijd niet lekker.
Ze was veel afgevallen.
Ze at niet meer goed. Toen ik zondag van een concert laat thuis kwam, lag ze ineengekronkeld op de bank.
Vorige maandag bracht ik haar naar de dierenarts.

Daar zag ik ekster weer, onderweg in het Westerpark. Ik zag een andere ekster in de speeltuin in het park even verder op.

Bij de dierenarts aangekomen bleek het foute boel te zijn.
Haar nieren werkte niet goed.
Haar mond ontstoken door al het gif dat niet meer weg kon.
Ik moest haar laten gaan.
Maar ik kon het nog niet aan.
Dat zag de dierenarts ook.
Ze zei neem haar maar mee.

Ze spoot haar een dialyse met extra voeding in.
Thuisgekomen rende Jedeke naar haar etensbak.
Ik vermaalde haar eten en zo at ze heel goed.
Maar ze kwam niet meer bij me op de bank liggen.
Ik sliep op de bank. Ze kwam er steeds bij liggen.
Tenminste dat deed ze steeds.

Nu bleef ze onder de tafel zitten.
Wel steeds eten en haar favoriete koffiemelk in kuipjes drinken.
Dat bracht me aan het twijfelen.
Maar toch ging ik een afspraak maken voor woensdag.
Het zou toch niet meer goed komen.
Ik had het gevoel dat ze ook niet meer wilde.
Ze had zo'n pijn.

Ik sprak steeds met Jedeke.
Bedankte haar voor haar liefde en gezelschap.
Ik, Marianne en Pien (mijn oudste zus) brachten Jedeke woensdag naar de dierenarts.
Marianne, ik en Jedeke werden in een apart kamertje gebracht. Pien wachtte in de auto op ons.
Ik droeg Jedeke.
Ze keek de hele tijd naar Marianne.

Jedeke hield er nooit van om gedragen te worden.
Maar dit keer liet ze me haar dragen en gaf me zelfs kopjes.
We spraken heel veel met haar.
Er was zoveel liefde in dat kamertje, zowel van Marianne, ik als Jedeledeetje.
Toen de dokter kwam en ze de spuitjes kreeg keek ze alleen naar mij.

Nu ligt ze in de tuin begraven, onderaan de trap.
Een bakje met witte krokussen ligt op haar graf.
Rust zacht mijn lieve meid.

Rosa De beslissing om je kat, hond of ander huisdier in te laten slapen, een spuitje te laten geven is onzettend zwaar en moeilijk, wanneer is die tijd goed voor jou, wanneer neem je die beslissing?

© Respect voor Leven